Ik heb een zwak voor parochiezalen. Waar je ook woont, overal zijn er parochiezalen. Met wat geluk op wandelafstand, maar hoogstwaarschijnlijk zeker op fietsafstand. De afstand van de zaal tot je thuis is zo'n afstand waarvan je je geen zorgen hoeft te maken of je te veel gedronken zal hebben, want gemotoriseerd rijden hoef je niet meer te doen.

Parochiezalen zijn constanten. Ze lijken nooit verbouwd te worden, laat staan verwijderd. Dat is waarom ik er zo van hou. Ze zijn een houvast. Doopfeesten, communiefeesten, benefieten, zelfs enkele trouwfeesten, zo’n zaal is geschikt voor elke gelegenheid. De kerk waarin je je jawoord kan geven is vaak toch niet veraf. Maar wat ik het speciaalste vind aan die parochiezalen, is dat je eerste feesten daar zo vaak plaatsvinden. Hoe ouder je wordt, hoe minder de afstand van die zaal tot thuis lijkt, maar als kind lijken zo’n feesten mijlenver weg en poepchic. Het allerleukste aan de plaatselijke Vlierbeekzaal (dat is mijn parochiezaal, poëtische naam ook, toch?) is je eerste fuif. Eerste hakken. Eerste liefke. Eerste pintje. Of eerder, eerste slok bier en dan snel overschakelen naar Kriek. “HOE GAAT IK OOIT BIER LUSTEN?”, vraag je je paniekerig af. Na enkele avonden komt dat blijkbaar dan wel in orde.

Jaren gaan voorbij. Fuiven ook. Ondertussen fuif je al in andere zalen. Coolere zalen natuurlijk. Maar die 1 of paar keer per jaar, trek je nog terug naar je ouderlijke parochiezaal. Ondertussen ben je de gebreken gaan inzien. De stoelen zitten slecht. Er is net iets te weinig plaats tussen rijen tafels en stoelen, waardoor je tijdens de jaarlijkse spaghettislag moet zorgen dat je zowel drank en eten genoeg hebt om de hele avond op je plaats door te komen en vooral zorgen dat je geen shift hebt om op te dienen. De WC’s spoelen niet goed door. Het is er eigenlijk best wel koud in de winter, en die deur moet dringend een beter slot krijgen. Belachelijk slechte akoestiek, al kan dat ook door de misschien even slechte DJ komen. En zo ongezellig dat het daar overdag is, met die turntoestellen van de plaatselijke lagere school aan de kant gestapeld.

Maar dat maakt allemaal niet uit. De beste herinneringen worden opgehaald, de beste vrienden van vroeger worden terug gezien in de parochiezaal. Jouw parochiezaal. Je dagelijkse leven speelt zich al lang niet meer af met je plaatselijke vrienden. Maar je plaatselijke leven is zo’n aangename afwisseling voor je dagelijkse leven. Als er eens een feestje in een Antwerpse parochiezaal is, nodig mij uit, please! Of een of andere slag. Want eten doe ik ook graag. Bedankt.