“Nog 383 stappen van het MAS.” (getting excited ^^) De reuzachtige tetris-constructie uit natuursteen komt op mij af. Eerste reactie: “good lord!!” Na stap 382 ga ik binnen. Veel volk. Misschien via deze weg even vragen om wat hekken te plaatsten voor de honderd betalende Chinezen, Nederlanders, Duitsers en de rest van de wereld? Volgend plan: de A-kaart scannen. (Wie Antwerpen wil veroveren moet zijn handen uit de mouwen steken.) Het is eveneens een hele kunst dat kaartje op de juiste plek voor de toren te houden. Niet voor de display, ook niet erboven, wel eronder. Niet de te ver, maar ook niet te dicht. Mission succeed. Eens mijn punt verzameld, neem ik nog een foldertje mee en begin aan de eerste roltrap naar het prachtige panorama! Het valt me nu pas op dat het hele gebouw uit natuursteen is verwerkt. “Hopelijk valt het niet op mijn kop. Wel een eng zicht, zo’n gigantische stenen boven je hoofd.”

Als ik op ‘verdieping 1’ sta, trekt het golvende glas me meteen aan. (Foto moment!!). Het is even zoeken naar een gaatje tussen al die wereldburgers. Aangekomen bij ‘het derde golfje van rechts’ kan ik nog net niet boven de gebouwen piepen. Dat zet me aan om nog een roltrap te nemen. Ondertussen, verlost van een hele groep museumbezoekers, kijk ik naar de indrukwekkende kunst van ‘Het MAS in jonge handen’. Knap werk gaste! “Hup” en ik sta al weer op een volgend panorama. De vriendelijke suppoost zegt “goeiedag”, ik knik met veel plezier terug. (Wat een uithoudingsvermogen moet die man hebben.) Voor een babbeltje is het nog te vroeg.

Op ‘verdieping 5’ kan ik al heel wat ‘Stad’ zien, maar het ultieme doel is nog steeds het dak. Drie roltrappen verder krijg ik een sterk vermoeden dat dit praaltje geen einde kent. Nog één trap zegt men mij. En, ja hoor, Finaly!!! De frisse lucht schiet me in het haar en het gezicht. Wat een welkomst. Ik struikel bijna over het drempeltje, heel ongelukkig geplaatst. De oude dame achter mij lacht inhoudend en neemt een grotere pas. Wat gênant. Maar dit stukje artistieke architectuur kan mijn gemoed niet verpesten.

Op het dak stromen mij allerlei ideeën te binnen wat allemaal te doen. Mijn artistiek instinct draait 360° graden net zoals het prachtige panorama en houdt niet op. Ook niet bij de weg terug. Misschien kan een cola’tje wat rust brengen om de dingen op een rij te plaatsen. Hier kom ik snel weer terug!

Bye guys…