“Je hoeft niet altijd peace te doen op de foto”, zei ik dit weekend nog tegen een horde achtjarigen in het dolfinarium. “Dat betekent wel vrede, hé!”, verbeterden ze me. Op mijn leeftijd kom je niet meer weg met zulke uitspraken. Als ze uit de mond van een achtjarige komen, zijn ze per definitie schattig en hilarisch. Schattigheid maakt blind. Mijn niet-liefde voor dieren werd verblind door die grote tand tussen de losstaande melktandjes, door een gehalveerd lunchpakket na 5 minuten trein, door tranen bij het vallen en het dramatisch uit elkaar spatten van een toverbal.
Als kind kan je je zoveel meer permitteren. Hoe ouder je wordt, hoe minder je nog moet leren. Hoe ouder je wordt, hoe meer je moet afleren. Kinderachtig doen is stom. Moe zijn en vroeg gaan slapen is uncool. Fruitsap drinken op café is geitenwollensok. Een vriendenboek hebben is niet nodig, want er is Facebook.
Jantjemoppen. Zonneland. Feestjes van 14 tot 17. Met pannenkoeken en ijs.
Voor de eerste keer boven water blijven tijdens die ene zwemles die voor altijd in je geheugen zit.

“Bitch is geen echt scheldwoord, want dat betekent ook strand", wist een bijdehand blond meisje zonder voortanden mij te vertellen. Bij deze weet u, dat als ik het woord bitch toevallig in de mond neem, het niet mijn intentie is om u te beledigen, maar ik gewoon even vol weemoed terug naar mijn kindertijd wil, waarin bloggen niet verder ging dan een nieuwjaarsbrief schrijven en sgrijffauten een glimlach op gezichten toverden. Waarin ik nog mocht deelnemen aan wedstrijden om een hele dag mee te mogen op een piratenboot (“u bent te oud voor deze wedstrijd”, kreeg ik deze week nog te horen). Waarin ik mocht deelnemen aan het Antwerps knikkerkampioenschap. Mijn visjes, papegaaien, draken, planeten en andere glazen bolletjes zitten vol spanning te wachten om nog eens gerold te worden. Als je mijn leeftijd omdraait ben ik 12. Mag ik?